Նա, ով խոսում է օձի հետ

Կանացի բնության մասին շարք, որը գոյություն ունի մարդկայինի և առասպելականի սահմանագծին։ Այս նկարների հերոսուհիները կարծես պատկանում են մի աշխարհի, որտեղ մարմինը կարող է փետուր դառնալ, մազերը՝ օձ, իսկ մարդկային կերպարը՝ հնագույն խորհրդանիշ։ Նրանք դիցաբանության կոնկրետ կերպարներ չեն, այլ ավելի շուտ հիշեցնում են մոռացված աստվածուհիների, ոգիների և պահապանների, որոնք ծնվում են հիշողությունից ու ենթագիտակցությունից։

Փետուրները, թևերը, մազերն ու գալարվող գծերը դառնում են մարմնի շարունակությունը։ Ոսկին հայտնվում է որպես սրբազան ինչ-որ բանի հետք՝ ոչ թե զարդ, այլ հնագույն հիշողության պատառիկներ, ասես նկարների մակերեսին պահպանվել են անհայտ ծեսի բեկորներ։

Շարքում միահյուսվում են փխրունությունն ու ուժը, կանացիությունն ու վայրի բնույթը, գեղեցկությունն ու տագնապը։ Յուրաքանչյուր կերպար վերափոխման ընթացքի մեջ է՝ դեռ մարդ է, բայց արդեն ոչ լիովին մարդ։