Վերջ

Նկարում պատկերված է երկու աշխարհների միջև քարացած տղամարդ։ Նրա հայացքն ուղղված է ոչ թե դիտողին, այլ ասես նրա միջով՝ այնտեղ, որտեղ այլևս ոչինչ հնարավոր չէ փոխել։

Նրա հետևում հայտնվում է մուգ թիկնոցով Մահվան կերպարը՝ ոչ ագրեսիվ և ոչ հաղթական, այլ պարզապես անխուսափելի։ Նա ներկա է լուռ, ինչպես ստվեր, որը միշտ կողքին է եղել։

Տարածքը պատված է ոսկե թելերով, որոնք միաժամանակ հիշեցնում են սարդոստայն, ճակատագրի գծեր և իրականության ճաքեր։ Դրանք հատում են կերպարները, կապում միմյանց և համակարգից դուրս գալու հնարավորություն չեն թողնում։ Թելերի միջև լողում են աչքեր՝ դիտման, հիշողության, խղճի և անցյալի անհամար հայացքների խորհրդանիշները։ Թվում է, թե մարդու ապրած ամեն ինչ շարունակում է նայել նրան նույնիսկ այն ժամանակ, երբ ճանապարհը մոտեցել է ավարտին։