Ագահություն

Նկարում պատկերված է պատառոտված թևերով հրեշտակ, որը խճճվել է բոլոր կողմերից իրեն պատող փշոտ մացառների մեջ։ Հրեշտակը հուսահատ ձգվում է դեպի խնձորը, իսկ վերևից նրան հետևում է օձը՝ նույն օձը, որը ժամանակին Եվային գայթակղեց համտեսել արգելված պտուղը։

Ավելի ուշադիր դիտարկենք այս պատկերի խորհրդաբանությունը։ Ըստ կրոնական պատկերացումների՝ հիվանդությունն ու տառապանքը աշխարհ եկան այն բանից հետո, երբ Ադամն ու Եվան չհնազանդվեցին Աստծուն և կերան արգելված պտուղը։ Իզուր չէ ասվում՝ «Արգելված պտուղը քաղցր է»։ Արգելված ծառի պտուղը պոկելու ձգտող հրեշտակի կերպարով ես ցանկացել եմ ցույց տալ մարդկային ագահությունը։

Չնայած ցավին ու տանջանքին՝ հրեշտակը համառորեն ձգվում է դեպի խնձորը՝ ցանկանալով ստանալ իրեն չպատկանողը։ Փշոտ մացառները խորհրդանշում են ցավն ու տառապանքը, քանի որ յուրաքանչյուր ագահ մարդ հոգեկան տանջանք է ապրում։ Նրան հետապնդում է մենությունը, նա չի կարող բավարարվել ունեցածով և մշտապես ավելին է ցանկանում։ Փշերը գնալով ավելի ամուր են փաթաթվում հրեշտակին՝ կաշկանդելով շարժումները, մթագնելով միտքը և ցավ պատճառելով։

Առաջին հայացքից կարելի է չնկատել նրա մաշված թևերը՝ հոգևոր անկման և մաքրության կորստի խորհրդանիշը։ Վերևից օձը ծաղրանքով հետևում է հրեշտակին՝ սպասելով, թե երբ նա կկործանվի իր իսկ համառությունից, ցավից և անհագ ցանկությունից։ Եվ այնուամենայնիվ, չնայած տառապանքին, հրեշտակը շարունակում է ձգվել դեպի արգելված պտուղը՝ ցանկանալով համտեսել այն, ինչը երբեք նրա համար նախատեսված չէր։